Yunus Emre’s Thought of “Human Being” from the Ontic, Epistemic, and Ethical Aspects
Keywords:
Human being, Soul, Heart (gyonul), Intellect, LoveAbstract
In this paper, the thought of “human being” of Yunus Emre, one of the most eminent Sufis of Anatolia, is considered, and within this framework, human being’s ontic structure, the opportunity of knowing, and moral side are analysed. According to Yunus Emre, the human being is materially composed of the four elements: fire, air (wind), water, and earth. As for the soul, it corresponds to the moral part of the human being and enters the form of the human being by the command of God. The four elements and soul bring the main habits of human being together with them. The soul is the internal power that makes the human being superior. However, it can be regarded as favourable when it is full of the love of God. Whenever it inclines apart from God, it becomes invaluable. A similar situation also applies to the concepts of nafs and heart (gyonul), which refer to the moral side of the human being, just like the soul. None of them is good or bad in the absolute sense, and their status is determined by the situation of their purification from dirt [...]
References
Alıçlı, S. (2014). Yunus Emre’de İnsanlık. E. Bekçi (Der.), Yunus Emre (ss. 246-255). İstanbul: IQ Kültür Sanat Yayıncılık.
Baltacıoğlu, İ. H. (2014). Yunus Emre Estetik Sırları. E. Bekçi (Der.), Yunus Emre (ss. 309-321-255). İstanbul: IQ Kültür Sanat Yayıncılık.
Bayraktar, L. (2000). Albert Camus ve Yunus Emre’de Absurd Kavramı. Felsefe Dünyası, (31), 81-101.
Büyüközkara, E. (2018). Muhyiddin İbnü’l-Arabî ve Sadreddin Konevî Ekseninde Ahlakın Ontik Temeli Üzerine Bir İnceleme, Doktora tezi. Sakarya: Sakarya Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
Demirli, E. (2018). Şair Sûfîler Mevlana, Yunus ve Niyazi-i Mısrî Üzerine İncelemeler. İstanbul: Sufi Kitap.
Horatius. (1903). Satires. Horace for English Readers (ss. 158-260). (E. C. Wickham, Çev.). Oxford: The University of Oxford.
Karamustafa, A. T. (2012). İslam Tasavvuf Düşüncesi’nde Yunus Emre’nin Yeri. A. Y. Ocak (Ed.), Yunus Emre (ss. 287-304). Ankara: Kültür ve Turizm Bakanlığı.
Köprülü, F (1976). Türk Edebiyatı’nda İlk Mutasavvıflar. Ankara: Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları.
Kul Sadi (1983). İrfan ve Yunus Emre. İstanbul: Petek Yayınları.
Mәmmәdov, C. B. (2004). Hәqq Didarın Görәn Şair. B. Mәmmәdov (Haz.), Yunus Әmrә Әsәrlәri (ss. 4-12). C. Bakı: Öndәr Nәşriyyat.
Ocak, A. Y. (1996). Türk Sûfîliğine Bakışlar. İstanbul: İletişim Yayınları.
Ok, B. & Bayraktar, L. (2021). Yunus ile Nefs’in Terbiyesiyle Kendini Bilmek. Felsefelogos, (76), 49-59.
Özçelik, M. (2015). Yunus Emre. Ordu: Ordu Büyükşehir Belediyesi Kültür ve Sosyal İşler Dairesi Başkanlığı.
Pala, İ. (1999). Yunus Emre. İstanbul: Timaş Yayınları.
Schimmel, A. (2012). İslamın Mistik Boyutları. (E. Kocabıyık, Çev.). İstanbul: Kabalcı Yayınevi.
Sena, C. (2014). Yunus Emre’nin Meselesi (?). E. Bekçi (Der.), Yunus Emre (ss. 135-150). İstanbul: IQ Kültür Sanat Yayıncılık.
Tatcı, M. (2013). Yûnus Emre. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, 43. Cilt. 600-606.
Yûnus Emre. (2012a). Dîvân-ı Yûnus Emre. M. Tatcı (Haz.), Dîvân-ı ilâhîyât (ss. 97-570). İstanbul: Kapı Yayınları.
Yûnus Emre. (2012b). Risâletü’n-Nushiyye. M. Tatcı (Haz.), Dîvân-ı ilâhîyât (ss. 571-629). İstanbul: Kapı Yayınları.
Downloads
Published
Issue
Section
License
Copyright (c) 2021 Ender Büyüközkara (Author)
This work is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.
Authors retain copyright of their work.
All content published in this journal is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License (CC BY 4.0).
This license permits unrestricted use, distribution, and reproduction in any medium, provided that the original work is properly cited.
https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/
