Dil ve Sessizlik: Heidegger ve Zen’de Kendini-Sorgulama

Öz

Burada  çevirisi  sunulan  metin  en  temelde  Heidegger  ve Asya  düşüncesi  arasındaki ilişkinin bir kısmı hakkındadır.  Heidegger’in  özellikle  geç  dönem  düşüncesinde  Batı  metafiziğini  aşmanın yollarını ararken Asya düşüncesine  yöneldiği bilinen bir olgudur. Buradaki  metinde Heidegger’in bu ilgisi özellikle  dil ve sessizlik merkeze alınarak incelenmektedir. Metin, Asya düşüncesinde,  özellikle  Zen  Budizmi  içinde,  mevcut  olan  dil  anlayışı  ile  Heidegger’in  dil  anlayışı  arasındaki  benzerlik  ve  farklılıklar üzerinden insanın özü ve doğasına  ilişkin  belli  felsefi  yorumlar  geliştirir.  Aynı zamanda bir tür Doğu – Batı kültür  karşılaştırması olarak da okunabilen bu metin, hem Heidegger’in erken ve geç  dönemi  arasında  dil  anlayışının  nasıl  değiştiğini  anlamak  hem  de  Asya  düşüncesinde dil ve sessizliğin insanın özü  ve doğasına ilişkin ne anlama geldiğini  görmekte işlevseldir. Heidegger’in yanı  sıra Gadamer, Kūkai, Dōgen gibi ünlü  düşünürlere değinerek metin ayrıca Batı  düşüncesi ve Asya düşüncesinin insan,  varlık, gerçeklik, varoluş gibi kavramları vs. nasıl farklı anladığını da ortaya  serer. Metin, dil ve sessizlik arasındaki  ilişki  söz  konusu  olduğunda  hem  Zen  Budizmi  hem  de  Heidegger  düşüncesindeki nüansları açıkça belirtip ve her  ikisinde de sessizliğin dilde nasıl kurucu  ve yaratıcı bir temel olarak anlaşıldığını  ortaya çıkarmaktadır.