Hegel Felsefesinde “Birey” ve “Devlet” Diyalektiği
Anahtar Kelimeler:
Hegel- diyalektik- birey- devlet- özgürlük- yurttaşlıkÖz
Öteden beri Hegel’in devlet felsefesi ve diyalektik yöntemi ile neyi amaçladığı
önemli bir tartışma konusu olagelmiştir. Söz konusu tartışma ve yorumların günümüzde de artarak devam ettiği dikkat çekmektedir. Onun yaşadığı dönemde baş gösteren, bireyi temele alan, sözleşmeci kuramlara karşı duruşu ve yeni bir anlayış geliştirmeye çalışması önemli bir dönüm noktasıdır. Hegel’in bu tutumunu devrindeki siyasi olaylarla ilişkilendiren anlayışlar da mevcuttur. Bununla birlikte onun diyalektik yöntemi, felsefesinin temel karakteri haline getirdiği görülmektedir. O, doğa ile beraber tarih, toplum, düşünce vb. alanların akışını diyalektik ve tin düşüncesi bağlamında açıklamak istemiştir. Onun bu düşünceleri çerçevesinde karşıtların savaşı mı yoksa karşıtların sentezinin mi kast edildiği önemli bir tartışma konusudur [...]
Referanslar
Albayrak, Ö. B. (2022). Hegel’in Toplum Sözleşmesi Teorileri Eleştirisi. Felsefi Düşün Akademik Felsefe Dergisi, (19), 20-40.
Aristoteles (2001). Fizik (S. Babür, Çev.). İstanbul: Yapı Kredi Yayınları.
Aristoteles (2005). Politika (M. Tunçay, Çev.). İstanbul: Remzi Kitabevi.
Aydın, H. (2008). Sokrates’in Felsefesi Işığında Sokratik Yönteme Analitik Bir Yaklaşım. Bilim, Eğitim ve Düşünce Dergisi, 8(4), 1-7.
Ayverdi, S. (2005). Ateş Ağacı. İstanbul: Kubbealtı Neşriyatı.
Bozkurt, N. (2014). G. W. F. Hegel, Eserlerinden Seçmeler. Ankara: Sentez Yayıncılık.
Coşkun, S. (2021). Anlama ve Açımlama Yöntemi Olarak Diyalektik: Hegel ve Marx. Flsf Felsefe ve Sosyal Bilimler Dergisi, (32), 155-175.
Çilingir, L. (2020). Kant’ta Siyasetin Ahlakileştirilmesi. Temaşa Erciyes Üniversitesi Felsefe Bölümü Dergisi, (14), 28-47.
Göçmen, D. (2015). Modern Felsefe. İstanbul: Vivo Yayınevi.
Hegel, G. W. F. (1807). Phaenomenologie des Geistes (Özgün Metin), Erişim: http://public-library.uk/ebooks/05/51.pdf.
Hegel, G. W. F. (1986). Tinin Görüngübilimi (A. Yardımlı, Çev.). İstanbul: İdea Yayınları.
Hegel, G. W. F. (1993). Wissenschaft der Logik (Mantık Bilimi), Werke in zwanzig Bänden, c.5 içinde, yay. Eva Moldenhauer ve Karl Markus Michel, Frankfurt a. M.: Suhrkamp, Akt. Göçmen, D. (2015). Modern Felsefe, İstanbul: Vivo Yayınevi.
Hegel, G. W. F. (2006). Tarih Felsefesi (A. Yardımlı, Çev.). İstanbul: İdea Yayınları.
Hegel, G. W. F. (2013). Ana Hatlarda Tüze Felsefesi ya da Doğal Hak ve Politik Bilim (A. Yardımlı, Çev.). İstanbul: İdea Yayınları.
Hegel, G. W. F. (2014). Mantık Bilimi (BÜYÜK MANTIK) (A. Yardımlı, Çev.). İstanbul: İdea Yayınları.
Hegel, G. W. F. (2015). Hukuk Felsefesinin Temel Prensipleri (C. Karakaya, Çev.). İstanbul: Sümer Yayıncılık.
Herakleitos. (2016). Fragmanlar (E. Yıldız & G. Şar, Çev.). İstanbul: Dergâh Yayınları.
Hyppolite, J. (2015). Sunuş, G. W. F. Hegel, Hukuk Felsefesinin Temel Prensipleri (C. Karakaya, Çev.) (ss. 7-23). İstanbul: Sümer Yayıncılık.
Kılıç, Y. (2015). Hobbes, Locke ve Rousseau’da “Doğa Durumu” Düşüncesi. Temaşa Erciyes Üniversitesi Felsefe Bölümü Dergisi, (2), 97-117.
Montesquieu. (2019). Kanunların Ruhu Üzerine (B. Günen, Çev.). İstanbul: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
Orkunoğlu, Y. (2022). Yener Orkunoğlu ile Hegel Üzerine (Röportaj). Eleştirel Kültür, Erişim: https://www.ekdergi.com/yener-orkunoglu-ile-hegel-uzerine/.
Platon. (2012). Devlet (S. Eyüboğlu & M. A. Cimcoz, Çev.). İstanbul: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
Ruhi, M. E. (2005). Platon’un Devletin Kökenine İlişkin Görüşü ve Yansımaları, Atatürk Üniversitesi Erzincan Fakültesi Dergisi, (9), 241-278.
Tepeyurt, M. (2017). Hegel Felsefesinde Tikelden Evrensele: Yurttaşlık ve Adalet. ViraVerita E-Dergi, (6), 101-112.
Topdemir, H. G. (2011). Bilimsel Yöntemin Tarihsel Gelişimi: Antikçağ, Bilim ve Teknik, (523), 104-106.
İndir
Yayınlanmış
Sayı
Bölüm
Lisans
Telif Hakkı (c) 2023 Celal Yeşilçayır (Author)
Bu çalışma Creative Commons Attribution 4.0 International License ile lisanslanmıştır.
Yazarlar, çalışmalarının telif hakkını saklı tutar.
Bu dergide yayımlanan tüm içerikler Creative Commons Atıf 4.0 Uluslararası Lisansı (CC BY 4.0) ile lisanslanmaktadır.
Bu lisans, uygun atıf yapılması koşuluyla çalışmaların serbestçe kullanılmasına, paylaşılmasına ve çoğaltılmasına izin verir.
https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/
