Sanatı Politikleştirmek

Walter Benjamin Düşüncesinde Sanat ve Politika İlişkisi

Öz

Walter  Benjamin  (1892-1940) kapitalizm, sanat ve politika hakkında, günümüzde  de  hâlâ  geçerliliğini koruyan yazılar kaleme almış bir düşünürdür. O, sanat fikrini geliştirirken  sanatı  teknikten  ve  politikadan bağımsız  düşünmez.  Sanatın  değişimi  ve  dönüşü,  teknik  yeniliklerle doğrudan ilintilidir. Modern teknik, sanatı dönüştürmüştür. Dini bir içeriğe sahip olan sanat yapıtı, modern teknikle birlikte politik bir içerik kazanmıştır. Klasik dönemde özgün bir mekânda  biricik  olan  sanat  yapıtı, modern kopyalama tekniğiyle birçok yerde hazır bulunur hale gelmiştir. Sanat eserinin kopyalama  tekniğiyle  birlikte  biricikliğini  kaybetmesi,  Benjamin’in ifadesiyle  sanat eserinin aurasının yitimidir. Nasıl ki sanat eserinin bir aurası varsa, politikanın da bir aurası vardır. Benjamin’e göre, mevcut politik aurayı oluşturan unsur, baskıcı yönetimlerdir. Baskıcı yönetim aurasını yıkmak da yeni sanat eserinin temel vazifesidir. Despot yönetimler sanatı ve tekniği, kendi politik emellerini gerçekleştirmek için bir araç olarak kullanırlar. Politikayı estetik hale getirerek şiddeti  ve  savaşı  kutsarlar.  Modern çağda sanat eserinin görevi; sanatın, savaşın  bir  unsuru  haline  gelmesini önlemektir.  Baskıcı  iktidarlar politikayı  estetik  hale  getirmiştir. Benjamin’e göre ise olması gereken, sanatın  politikleştirilmesidir.  Sanat politikleşirse, halk, içinde bulunduğu durumu  fark  edebilir.  Bu  da  halkın özgürleşmesinin ilk adımıdır. Bu  makalede,  Walter  Benjamin’in  Teknik  Olarak  Yeniden-Üretilebilirlik Çağında Sanat Yapıtı eseri  temel  alınarak,  filozofun  teknik, sanat  ve  politikaya  ilişkin  görüşleri gözler önüne serilecektir. Sanatı politikadan ayrı düşünmeyen filozofun yeni sanat hakkındaki radikal iyimserliği sorgulanacaktır.